Nie dzwoń.

Ο Ηλίας δεν ήρθε στη Βαρσοβία για να ερωτευτεί. Ήρθε γιατί είχε μια εβδομάδα ελεύθερη, ένα εισιτήριο και μια περιέργεια για μια πόλη που όλοι του περιέγραφαν ως «γκρίζα».

Δεν ήταν γκρίζα.

Το πρώτο πρωί περπάτησε χωρίς χάρτη μέχρι το Παλάτι του Πολιτισμού, τον τεράστιο πύργο που οι ντόπιοι είτε τον λατρεύουν είτε ορκίζονται ότι τον μισούν. Γύρω του όλοι φωτογράφιζαν τον πύργο.

Ο Ηλίας φωτογράφιζε τον ουρανό. Ήταν γεμάτος μικρά λευκά σύννεφα, σαν να είχε σκορπίσει κάποιος βαμβάκι πάνω από την πόλη.

Δεν έψαχνε κανέναν. Ήταν απόλυτα σίγουρος γι’ αυτό.

Για είκοσι λεπτά ακόμα.

Ο Ηλίας θα σου πει ότι εμφανίστηκε από το πουθενά. Ότι γύρισε και ήταν απλώς εκεί, ξανθιά, με τα γυαλιά ηλίου στα μαλλιά, σαν να την είχε φέρει ο αέρας.

Δεν είναι αλήθεια.

Η Dasha τον πρόσεχε είκοσι λεπτά. Από τη στιγμή που είδε έναν ψηλό τύπο με γένια να γυρίζει την κάμερα μακριά από τον πύργο, προς τον ουρανό, εκεί που δεν κοιτάει κανείς. «Ή είναι καλλιτέχνης ή είναι χαμένος», σκέφτηκε. Και τα δύο την ενδιέφεραν.

Οπότε πήγε και του έδωσε το κινητό της.

— Μου βγάζεις μια φωτογραφία;

Της έβγαλε μία. Την κοίταξε. «Όχι.»

Δεύτερη. «Όχι.»

Τρίτη. «Είσαι απαίσιος.»

Στην τέταρτη γέλασε χωρίς να το θέλει, και αυτή ήταν η καλή.

— Δώσε μου το δικό σου, του είπε.

Τον φωτογράφισε μία φορά. Μόνο μία. Και βγήκε καλύτερη από όλες τις δικές του μαζί.

Μετά πληκτρολόγησε κάτι γρήγορα, του έδωσε πίσω το κινητό και χάθηκε στο πλήθος πριν προλάβει να τη ρωτήσει πώς τη λένε.

Στις επαφές του υπήρχε ένας καινούργιος αριθμός.

Ο Ηλίας κοίταζε την οθόνη πολλή ώρα. Η μετάφραση στο κινητό το επιβεβαίωσε: nie dzwoń, μην πάρεις τηλέφωνο.

Εντάξει. Δεν θα έπαιρνε.

Μίλησαν μέχρι τις τέσσερις. Την επόμενη νύχτα μέχρι τις πέντε. Εκείνη πρότεινε ένα παιχνίδι: μία ερώτηση ο καθένας, απαντάς μόνο με την αλήθεια και δεν υπάρχει «πάσο».

Του είπε πράγματα που δεν έχει πει ούτε στην κολλητή της. Της είπε γιατί ήρθε μόνος σε αυτό το ταξίδι. Ολόκληρη την ιστορία, όχι την εκδοχή που λέει στους άλλους.

Δεν κοιμήθηκε καθόλου εκείνο το βράδυ. Δεν τον πείραξε.

Η Dasha διάλεξε το μπαρ με προσοχή. Σκοτεινό, βελούδινες πολυθρόνες, μικρά χρυσά φωτιστικά σε κάθε τραπέζι. Αρκετά ήσυχο για να ακούς, αρκετά θορυβώδες για να μη σε ακούνε.

Και, το πιο σημαντικό, με ένα τραπέζι ακριβώς απέναντι για τη Zosia.

Η Zosia είναι η κολλητή της από τα δεκατέσσερα. Η Zosia έχει μια θεωρία: «Κάθε χρόνο υπάρχει κι ένας τουρίστας, Dasha. Κάθε χρόνο.» Η Zosia δεν ήταν εκεί τυχαία.

Ο Ηλίας ήρθε δέκα λεπτά νωρίτερα. Για εκείνη παρήγγειλε κάτι με αφρό, «γιατί μου φαίνεσαι για αφρό», και για τον εαυτό του κάτι σκούρο και πικρό. Εκείνη έκανε πως ενοχλήθηκε. Ήταν ακριβώς αυτό που θα διάλεγε.

Στο δεύτερο ποτό η Zosia «έτυχε» να περνάει.

— Dasha! Τι σύμπτωση!

Δεν ήταν σύμπτωση. Κάθισε, ακούμπησε το πιγούνι στο χέρι της και ξεκίνησε η ανάκριση.

1. «Πόσες μέρες μένεις;»

   «Αρκετές.»

   Η Zosia σήκωσε το φρύδι. Η Dasha το πρόσεξε. Ο Ηλίας όχι.

2. «Έχεις κοπέλα στην Ελλάδα;»

   «Όχι.»

3. «Και γιατί δεν της πήρες τηλέφωνο, αφού είχες τον αριθμό;»

   «Γιατί μου είπε να μην πάρω.»

Η Zosia σηκώθηκε, φίλησε τη Dasha στο μάγουλο και της ψιθύρισε δύο λέξεις στα πολωνικά. Η Dasha κοκκίνισε μέχρι τα αυτιά.

— Τι σου είπε;

— Τίποτα.

— Dasha.

— Τίποτα, Ηλία.

Όταν έμειναν μόνοι, τη ρώτησε αυτό για το οποίο είχε έρθει.

— Και το «Nie dzwoń»;

— Όχι απόψε.

Δύο ερωτήσεις έμειναν χωρίς απάντηση εκείνο το βράδυ. Θα τις πλήρωναν και οι δύο.

Την Πέμπτη η Zosia είχε γενέθλια. Διαμέρισμα 33. Η Dasha τον περίμενε στον διάδρομο, με το λευκό σακάκι ριγμένο στους ώμους και γυαλιά ηλίου στα μαλλιά, παρότι είχε πάει εννιά το βράδυ.

— Είναι για το στυλ, είπε πριν προλάβει να ρωτήσει.

Πριν μπουν, σταμάτησε μπροστά στον μεγάλο καθρέφτη του διαδρόμου, πέρασε το χέρι της στο μπράτσο του σαν να το είχε κάνει εκατό φορές και σήκωσε το κινητό.

— Κοίτα την κάμερα.

Δεν κοίταξε την κάμερα.

Του την έστειλε. Τρία δευτερόλεπτα αργότερα ήρθε και δεύτερο μήνυμα: «Σβήσ’ την.»

Δεν την έσβησε.

Μέσα, το πάρτι πήγαινε τέλεια μέχρι τις 23:40. Τότε το κινητό του φωτίστηκε πάνω στον πάγκο της κουζίνας. Ένα όνομα από την Ελλάδα, με μια καρδούλα δίπλα.

Η Dasha το είδε. Ο Ηλίας είδε ότι το είδε.

— Η πρώην μου, είπε πριν τον ρωτήσει. Γράφει «καλή επιστροφή την Κυριακή». Δεν της απάντησα. Πάρε, δες μόνη σου.

Της έδωσε το κινητό του ξεκλείδωτο. Εκείνη δεν το πήρε.

— Αν χρειαστεί να ψάχνω το κινητό σου, Ηλία, έχουμε ήδη χάσει.

Μετά έμεινε μια στιγμή σιωπηλή.

— Κυριακή, είπε.

— Κυριακή.

— Εντάξει.

Ήταν το πιο επικίνδυνο «εντάξει» που είχε ακούσει ποτέ του.

Γύρισαν με τα πόδια, χωρίς να μιλάνε. Στην είσοδο της αυλής η Dasha σταμάτησε απότομα.

— Το ήξερες από την πρώτη μέρα.

— Δεν με ρώτησες ποτέ.

— Δεν θα έπρεπε να χρειαστεί να ρωτήσω!

Η φωνή της αντήχησε στα μπαλκόνια. Ένα φως άναψε στον τρίτο όροφο.

— Κι εσύ; είπε ο Ηλίας. Μου χρωστάς μια απάντηση από την Τετάρτη. Γιατί «Nie dzwoń»;

Και τότε του το είπε.

Πριν από δύο χρόνια υπήρξε ένας άλλος. Κι εκείνος ήταν «μόνο περαστικός». Υποσχέσεις, βιντεοκλήσεις κάθε βράδυ, κι ύστερα ένα αεροπλάνο και σιωπή. Από τότε είχε έναν κανόνα: ποτέ με κάποιον που φεύγει. Τον είχε γράψει κυριολεκτικά στο κινητό του Ηλία, για να μην τον ξεχάσει ούτε η ίδια.

— Και ήρθες εσύ, και σπάω τον κανόνα μου για κάποιον που φεύγει την Κυριακή. Μπράβο μου.

— Dasha…

— Όχι. Γύρνα στο ξενοδοχείο σου.

Προχώρησε προς την πολυκατοικία. Άκουσε βήματα πίσω της και γύρισε έξαλλη.

— Με ακολουθείς τώρα;

— Όχι. Μένω εδώ.

— Τι;

— Απέναντι. Τέταρτος όροφος. Airbnb. Το έκλεισα πριν από δύο μήνες.

— Λες ψέματα.

Της έδειξε την κράτηση. Η Dasha την κοίταξε πολλή ώρα. Μετά σήκωσε το κεφάλι.

— Αυτό δεν αλλάζει τίποτα.

Και ανέβηκε τις σκάλες χωρίς να γυρίσει.

(Άλλαζε τα πάντα.)

Έτσι, στις 02:14, ο Ηλίας βρέθηκε μόνος στην αυλή να μετράει παράθυρα. Της έγραψε ένα μήνυμα με τέσσερις λέξεις: «Ποιο είναι το δικό σου;»

Δεν του απάντησε με λέξεις. Δεν χρειαζόταν.

Δεν κοιμήθηκε σχεδόν καθόλου. Στις 7:40 ο ήλιος έμπαινε λοξά από το παράθυρο και το κινητό άρχισε να χτυπάει.

Δεν άργησε.

Τις δύο τελευταίες μέρες δεν τις σπατάλησαν. Του έμαθε να προφέρει σωστά το «Nie dzwoń» κι εκείνος το έλεγε συνέχεια, μόνο για να τη θυμώνει. Της έμαθε να λέει «καληνύχτα» στα ελληνικά, κι από τότε του το γράφει κάθε βράδυ, με λάθος τόνο, επίτηδες.

Το Σάββατο έβρεξε όλη μέρα. Είδαν τρεις ταινίες και δεν θυμούνται καμία.

Κυριακή πρωί. Η Dasha ξύπνησε στις έξι και δεν σηκώθηκε. Η πτήση του έφευγε στις 14:05. Το ήξερε απέξω, όπως ξέρεις απέξω την ώρα μιας εξέτασης.

Είχε αποφασίσει να μην πάει στο αεροδρόμιο. Είχε αποφασίσει να μη γράψει πρώτη. Είχε αποφασίσει πολλά πράγματα από τις έξι μέχρι τις δέκα.

Στις 10:12 ήρθε μια φωτογραφία.

Δεν ήξερε ότι στις εννιά και μισή εκείνος είχε ανοίξει το λάπτοπ. Όχι για να κάνει check-in. Η δουλειά του γίνεται online, το ήξερε πάντα. Απλώς ποτέ μέχρι τότε δεν είχε βρει λόγο να μη γυρίσει. Ρώτησε τον ιδιοκτήτη αν το διαμέρισμα είναι ελεύθερο για έναν μήνα ακόμα. Η απάντηση ήρθε σε τέσσερα λεπτά.

Η Dasha κοίταζε την οθόνη τρία λεπτά. Μετά φόρεσε το λευκό σακάκι πάνω από τις πιτζάμες και διέσχισε την αυλή.

Εκείνος άνοιξε την πόρτα πριν χτυπήσει.

— Είπα ότι αυτό δεν αλλάζει τίποτα.

— Το θυμάμαι.

— Είπα ψέματα.